Często słyszę o zezwierzęceniu obyczajów, choć nie rozumiem dlaczego. Obserwując zwierzęta od wielu lat, nigdy nie zauważyłem u nich okrucieństwa. Nawet w stadach, gdzie obowiązuje hierarchia, osobniki omega, najgorzej traktowane, są chronione przez pozostałych, a młodzież temperowane przez dorosłych. Są stada, zwłaszcza wśród zwierząt roślinożernych, gdzie najlepszą obroną jest szybkość rozmnażania, a selekcją ucieczka. I tam nie ma wzajemnej pomocy, ale nie ma też przemocy. Jedne zwierzęta zjadają rośliny, inne zwierzęta, bo zmiany ewolucyjne wymagają nadmiaru rozmnażania i eliminację tego nadmiaru, aby gatunki mogły dostosowywać się do zmian w środowisku, ale żeby wszystkim nie zabrakło jedzenia. Kto przeżył wypadek wie, że w tym momencie nie ma bólu. Przyroda przewidziała i to.

Ale nie przewidziała uczłowieczenia. Wandalizmu, przemocy i pastwienia się nad słabszymi. Bo gdyby tygrys był niebezpieczny, to na świecie nie byłoby trzech tysięcy tygrysów i ponad sześciu miliardów ludzi. A zwierzęta roślinożerne, zwłaszcza stepowe, nawet tak duże jak żyrafa, natura wyposażyła tylko w jedną reakcję na stres. Ucieczkę.

Dziś nie trzyma się zwierząt w ZOO, aby ktoś mógł zobaczyć, jak wyglądają. To wiemy wszyscy z książek, telewizji i Internetu. Zwierzęta są trzymane w Ogrodach Zoologicznych, bo zabrakło dla nich miejsca w naturze. Staramy się im zapewnić jak najlepsze warunki, aby przeżyły, ale wybieg to nie step, a tym bardziej ring do walki z osiłkami. Potrzebują spokoju, chociaż często również towarzystwa. Wiele z nich lubi pooglądać zwiedzających, ale stadne muszą być w swojej grupie. Postarajmy się naprawić szkody jakie zostały wyrządzone w Łódzkim Miejskim Ogrodzie Zoologicznym, zwłaszcza nieodwracalne samcowi żyrafy (w ogrodach rodzi się więcej samców niż samic). Najważniejsze jednak, abyśmy uświadomili wszystkim, szczególnie młodzieży, że to zwierzęta, nawet te wielkie, są bezbronne wobec ludzi i od nas zależy, czy przetrwają. Choćby w ZOO.